Rarytasy ze słonek

Słonka to rarytas tylko dla myśliwych, ich rodzin i przyjaciół, bo w sklepach jej nie kupisz. Jesienna słonka, dobrze wykarmiona w podmokłym lesie, jest tłusta, czyli po myśliwsku „oblana”. Chuda wymaga więcej zabiegów. Tak czy inaczej pierś trzeba naszpikować, a tuszkę owinąć w bardy ze słoniny, bo ten drobny ptak łatwo wysycha.

Przygotowanie

1. Słonki delikatnie oskub i wypatrosz. Podroby zachowaj na sos, a z wątróbek usuń woreczki żółciowe.
2. Jeśli chcesz, natrzyj tuszki tymiankiem, majerankiem, sokiem z cytryny i oliwą, posól i popieprz i zostaw w lodówce na 24 godziny.
3. Wersja nadziewana: namocz bułkę w śmietanie, odciśnij i wymieszaj z drobno posiekanymi wątróbkami, natką, żółtkiem i masłem. Dopraw, wyrób i nadziej słonki.
4. Naszpikuj piersi słoniną, owiń tuszki płatami słoniny, zwiąż nóżki i skrzydełka.
5. Ułóż słonki w brytfannie lub na rożnie i polej roztopionym masłem. Piecz w piekarniku nagrzanym do 200°C ok. 25–30 minut, a nadziewane ok. 35 minut. W trakcie podlewaj winem i śmietaną. Mięso w środku musi osiągnąć 74°C, a nadziane ptaki także w farszu.
6. Sos: podroby posiekaj i przesmaż na maśle, podlej koniakiem i wywarem z dziczyzny, dodaj sos z brytfanny i zredukuj. Dopraw.
7. Przed podaniem zdejmij sznurek i przetnij każdą słonkę na dwie połówki.

Porada mistrza

Dawniej słonek nie patroszono, tylko po oskubaniu kładziono je prosto na rożen. Przez nacięcie z lewej strony pod skrzydłem wyjmowano żołądek, z wątróbki usuwano żółć, siekano ją z wątróbkami drobiowymi i przyprawami i wkładano z powrotem do tuszki. Ze względu na to, czym dziś żywią się słonki i skąd przylatują, lepiej je jednak wypatroszyć.